Czy można długo żyć bez bliskości fizycznej? Co nauka naprawdę mówi o zdrowiu, hormonach i samopoczuciu kobiet
Bliskość fizyczna odgrywa ważną rolę w wielu związkach, ale czy rzeczywiście jest niezbędna dla dobrego samopoczucia i zdrowia kobiety? Czy można żyć przez kilka miesięcy, kilka lat, a nawet całe życie bez stosunków seksualnych, nie ponosząc z tego powodu konsekwencji fizycznych lub psychicznych? To pytanie często powraca i jest źródłem wielu mitów.
Wbrew niektórym przekonaniom specjaliści zajmujący się zdrowiem seksualnym, psychologią i medycyną są zgodni co do jednego: nie istnieje „normalny” czas, przez jaki kobieta może pozostawać bez bliskości fizycznej. Każda kobieta ma własną równowagę, na którą wpływają jej historia osobista, stan zdrowia, hormony, emocje oraz styl życia.
Badania naukowe pokazują, że sam brak aktywności seksualnej nie stanowi zagrożenia dla organizmu. W zależności od sytuacji może jednak być przeżywany jako spokojny i naturalny okres albo jako źródło emocjonalnego braku.
Oto, co naprawdę mówią badania na temat tego często otoczonego tabu zagadnienia.
Czy kobieta może przeżyć całe życie bez stosunków seksualnych?
Odpowiedź jest prosta: tak.
Z czysto medycznego punktu widzenia nie ma wiarygodnych badań dowodzących, że kobieta musi koniecznie prowadzić aktywne życie seksualne, aby pozostać zdrową.
Organizm człowieka nadal normalnie funkcjonuje bez stosunków seksualnych. Narządy rozrodcze nie przestają działać z powodu abstynencji, układ odpornościowy nie ulega załamaniu, a podstawowe funkcje organizmu pozostają zachowane.
Innymi słowy, bliskość fizyczna nie jest potrzebą biologiczną porównywalną z jedzeniem, snem czy oddychaniem.
Z drugiej strony seksualność może przynosić wiele korzyści, gdy jest pożądana, dobrowolna i przeżywana w pozytywnym kontekście.
To właśnie to rozróżnienie jest często pomijane.
Dlaczego bliskość fizyczna wpływa na samopoczucie?
Choć nie jest niezbędna do przeżycia, aktywność seksualna wpływa bezpośrednio na kilka mechanizmów biologicznych.
Podczas stosunków seksualnych, ale także podczas przytulania, głaskania czy innych gestów czułości, mózg uwalnia różne substancje chemiczne odpowiedzialne za przyjemność i poczucie więzi.
Należą do nich między innymi:
- oksytocyna, często nazywana „hormonem przywiązania”;
- dopamina, związana z motywacją i odczuwaniem nagrody;
- endorfiny, które naturalnie pomagają zmniejszać stres i odczuwanie bólu;
- serotonina, kojarzona z dobrym samopoczuciem emocjonalnym.
Hormony te przyczyniają się do uczucia odprężenia, czasami sprzyjają lepszej jakości snu i wzmacniają więź emocjonalną między partnerami.
Ich produkcja nie zależy jednak wyłącznie od seksualności.
Uścisk, przytulenie, harmonijne relacje rodzinne, aktywność fizyczna czy nawet niektóre chwile bliskości z drugą osobą również mogą pobudzać te naturalne mechanizmy.
